سید امرالله شاهابراهیمی (۱۳۰۲–۱۳۸۲) از برجستهترین چهرههای تاریخ تنبور و از احیاگران اصلی این ساز کهن در روزگار معاصر است. او در شهرستان صحنه و در خانوادهای اهل موسیقی و معنویت به دنیا آمد. پدرش، سید لطفالله شاهابراهیمی، نخستین استاد او بود و آشنایی عمیق با مقامهای باستانی تنبور را از همان کودکی به او آموخت.
شاهابراهیمی در ادامه نزد استادان برجستهٔ موسیقی مقامی و ایرانی تعلیم دید و علاوه بر تنبور، با تار و سهتار و مبانی ردیف موسیقی ایرانی نیز آشنایی یافت. این گسترهٔ دانشی سبب شد نواختن او ساختارمند، تکنیکی و در عین حال وفادار به اصالتهای کهن باشد.
دههٔ ۱۳۵۰ نقطهٔ عطف زندگی او بود. در زمانی که تنبور هنوز ساز شناختهشدهای در محافل رسمی موسیقی نبود، شاهابراهیمی با تلاش فراوان به آموزش و معرفی دوبارهٔ آن همت گماشت. او نخستین کلاسهای رسمی آموزش تنبور را در صحنه راهاندازی کرد و سپس با تشکیل نخستین گروههای تنبورنوازان، این ساز را از فضای محدود آیینی خارج کرد و به صحنههای هنری و جشنوارهها راه داد. این اقدامات نقش مهمی در بازگشت تنبور به جایگاه شایستهاش در موسیقی ایران داشت.
شاگردان فراوان او — از جمله جمعی از نامدارترین نوازندگان نسل بعد — هر یک در گسترش و شناساندن تنبور سهم بزرگی داشتند و مکتب شاهابراهیمی را به یکی از ریشهدارترین جریانهای موسیقی مقامی امروز تبدیل کردند.
تنها اثر رسمی برجایمانده از او، آلبوم «سماع»، شامل مجموعهای از مقامها و تکنوازیهای اصیل تنبور است؛ آثاری که امروز یکی از منابع معتبر شناخت شیوهٔ نوازندگی و جهان موسیقایی او به شمار میروند.
شاهابراهیمی در کنار مهارت خیرهکنندهاش، بهخاطر تواضع، مهربانی و دقت علمی در آموزش شناخته میشد. او همیشه اصالت مقامها را پاس میداشت و شاگردان را به رعایت دقیق ریشهها و پرهیز از تحریف دعوت میکرد.
سید امرالله شاهابراهیمی در سال ۱۳۸۲ در زادگاه خود بدرود حیات گفت؛ اما حاصل عمر او — احیای تنبور، بنیانگذاری آموزش نوین این ساز، و تربیت نسل تازهای از هنرمندان — سبب شده است که نامش همچنان زنده و ماندگار بماند.
