سید آرش شهریاری از پنجسالگی آموختن تنبور را نزد پدر خود، سید رکنالدین شهریاری آغاز کرد. پدر بزرگ او نیز از نوازندگان این ساز بود. وی در ادامه، از محضر استادان و مقامدانان برجستهای چون سید قاسم افضلی، سید امرالله شاهابراهیمی، بابا غلام همتآبادی و شفیع خالدی کیمنهای بهرهمند شد و با ممارست و پژوهش بسیار، مقامات و تکنیکهای تنبور را بهصورت عمیق فراگرفت.
شهریاری علاوه بر موسیقی مقامی، از دانش موسیقیدانان برجسته موسیقی دستگاهی ایران نیز بهره برده است؛ از جمله سید مرتضی مولایی در آواز، علیمحمدخان خزایی در تار، و نیز استادان نامآوری چون محمدرضا لطفی و داریوش طلایی در تار و سهتار. او امروزه بهعنوان نوازنده، مقامدان، ردیفدان و آهنگساز شناخته میشود.
در سال ۱۳۷۸، سید آرش شهریاری گروه روحتاف را بنیان نهاد و با این گروه و نیز در قالب تکنوازی، کنسرتهای متعددی در ایران و کشورهای مختلف برگزار کرد. حاصل سالها تجربه و پژوهش او، دستیابی به روایتی شخصی و منسجم از شیوههای گوناگون نوازندگی تنبور در مکاتب گوران و صحنه است. شهریاری در اجرای مقامهای سازی و آوازی تنبور، ضمن وفاداری به سنت، به شیوهای بدیع و شخصی دست یافته که ویژگی بارز آثار او بهشمار میآید.
در عرصه موسیقی دستگاهی نیز، او با تسلط بر شیوههای قدیم نوازندگی تار و شناخت اصول ایقاعی (میزانبندی موسیقایی) در موسیقی کهن ایران، به زبانی تازه در آهنگسازی دست یافته است؛ زبانی که پیوندی عمیق میان موسیقی مقامی و دستگاهی برقرار میکند.
سید آرش شهریاری در فستیوالها و رویدادهای بینالمللی متعددی به معرفی موسیقی ایران پرداخته است. از جمله:
شهریاری تاکنون شاگردان بسیاری در زمینه موسیقی مقامی تنبور و موسیقی دستگاهی ایران (تار و سهتار) پرورش داده و بهعنوان استاد این حوزهها شناخته میشود.
از نوآوریهای او، طراحی ساز چهارتار است که در اجرای آثار منسوب به عبدالقادر مراغی مورد استفاده قرار گرفته است.
از آثار منتشرشدهی سید آرش شهریاری میتوان به آلبومهای «مرثیهی آفتاب» و «مشق نام لیلی» اشاره کرد. همچنین ساخت موسیقی فیلم چیغ (به کارگردانی محمدرضا اصلانی)، و دو نماهنگ «میمند» و «سلطانیه» از دیگر فعالیتهای اوست.
وی در ساخت و اجرای بخشهایی از موسیقی فیلمهای آتش سبز (تصنیف «بینشان» و «سحری مشتاق»)، قالی سخنگو، نمایش شب هزار و یک مو و پروژهی شوقنامه (آثار عبدالقادر مراغی) با محمدرضا درویشی همکاری داشته است.
