گروه مستور یکی از بزرگترین و شاخصترین گروههای موسیقی نواحی ایران، به سرپرستی مظفر منصوریان، از صحنهی موسیقی کرمانشاه است. این گروه در زمینهی نواختن گروهی ساز تنبور با هماهنگی، شکوه و اصالتی چشمگیر فعالیت میکند. از جمله آثار شناختهشده و ماندگار این گروه میتوان به قطعات «حیدر مدد» و «زار و پریشان» اشاره کرد که در میان دوستداران موسیقی عرفانی جایگاهی ویژه یافتهاند.
در باورها و آیین یارسان، روایتی از شاه خوشین وجود دارد که گفته میشود در قرن چهارم هجری ـ یا به روایتی دیگر، در نیمهی نخست قرن پنجم ـ در لرستان ظهور کرده و سپاهی نهصد نفره با نهصد ساز، شامل سرنا، دهل و تنبور، در اختیار داشته است. در یکی از دورههای آیینی به نام «گواهی دون»، نود و نه پیر شاهو از نقش خود در زمان شاه خوشین یاد کردهاند و هر یک هدایت نهصد یار را بر عهده داشتهاند. از اینرو، آن دوران را «دورهی نهصد نهصده» نامیدهاند.
مظفر منصوریان، سرپرست گروه مستور، با الهام از این روایت تاریخی و آیینی، در اندیشهی تشکیل گروهی نهصدنفری از نوازندگان تنبور است تا آن میراث معنوی را در قالبی نو و امروزی زنده کند.
نخستین اجرای مهم گروه مستور در مقبرهی بابا یادگار در منطقهی دالاهو برگزار شد. در این اجرا، مظفر حیدریان و اعضای گروه با اجرای قطعات «حیدر مدد» و «هی ساقی» فضایی شورانگیز و پرجذبه آفریدند؛ بهویژه قطعهی «حیدر مدد» که با استقبال گستردهی مخاطبان روبهرو شد. پس از آن، اثر «یک شبی زار و پریشان» نیز با استقبال گرم اهل دل همراه شد و جایگاه گروه را بیش از پیش تثبیت کرد.
گروه تنبور مستور با محوریت ساز تنبور و نغمههای عرفانی و آیینی غرب ایران فعالیت میکند. این گروه با الهام از میراث معنوی یارسان و مقامات کهن تنبور، به احیای شیوههای اصیل نوازندگی و اجرای گروهی این ساز میپردازد.
هدف اصلی گروه، بازآفرینی فضای معنوی و روحانی موسیقی تنبور و معرفی آن به نسل امروز است. واژهی «مستور» در فرهنگ عرفانی به معنای «پنهان از دیده» یا «اهل باطن» است؛ انتخاب این نام، اشارهای نمادین به ماهیت درونی و روحانی موسیقی گروه دارد.
گروه مستور با اجرای آثاری برگرفته از مقامات باستانی، بداههنوازیهای اصیل و تصانیف الهامگرفته از اشعار مولانا، حافظ و باباطاهر، میکوشد تا پُلی میان سنت و معاصرت در موسیقی ایرانی بنا کند؛ پلی میان نغمههای کهن و جانهای امروزی.
