دو هنرمند شناخته شده موسیقی مقامی کشورمان آلبوم «زمکان» بر اساس مقامات موسیقایی تنبور را در دسترس مخاطبان قرار دادند.
به گزارش سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان»، فرزاد بازگیر نوازنده تنبور و زکریا یوسفی نوازنده سازهای کوبه ای آلبوم «زمکان» بر اساس مقامات موسیقایی تنبور را توسط مؤسسه «راوی آذر کیمیا» در دسترس مخاطبان قرار دادند.
در توضیح این آلبوم آمده است: «زمکان نام رودخانه ای است که از کوه های دالاهو سرچشمه می گیرد و پس از گذشتن از چند روستا وارد شهر گهواره شده و در مسیر عبور خود به سیروان می ریزد. این رود خروشان که خاطراتی از زندگی پر فراز و نشیب مردمان این دیار را با خود همواره به همراه دارد به تازگی عنوان آلبوم موسیقی تازه منتشر شده ای را به خود اختصاص داده است که توسط دو نوازندۀ کرد نواخته شده است. فرزاد بازگیر نوازنده و پژوهشگر موسیقی تنبور به همراهی زکریا یوسفی نوازندۀ کوبه ای خاطرات زمکان را با نوای زندگی بخش تنبور و دف به اشتراک نهاده اند.
در این آلبوم هفت قطعه با نام های: «کانی (سرچشمه)» بر اساس مقام های غریبی و رژیان دالاهو، «باخه وان (باغبان)»بر اساس مقام های «سه رخیوی»، «ساروخانی» و «گل وه دره»، «لافاو (طغیان)» بر اساس مقام های «هی گیان» و «شاه خوه شینی»، «زمکان (چشمۀ روشن)» بر اساس مقام های «شاه خوه شینی» و «داوو نه کویره»، «وفراو (برف آب)»بر اساس مقام «سه ر ته رز»، «واران (باران)» بر اساس مقام «لاوهی لاو»، پنج ضربی مقام های «سه رته رز» و «دوواله»، «و فانی» بر اساس مقام های «فانی فانی»، «بابانائوثی» و «جم نیان دوسان اویانه» نواخته شده است.
فرزاد بازگیر نوازنده و آهنگساز این قطعات مهد موسیقی تنبور و مقامات آن را نواحی غربی ایران می داند و معتقد است که در میان این نواحی منطقۀ گوران به دلیل اقلیم خاص جغرافیایی بکرترین و اصیل ترین نواهای کلام را در خود جای داده است.
وی معتقد است: در بررسی مقامات تنبور می توان به دسته بندی و اشتراکات مشخصی دست یافت که از آن جمله می توان به ریتم (ضرب ها و دورها)، فواصل موسیقایی هر مقام و منطقۀ صوتی (با توجه به نت آغاز، شاهد و پایان) که بر پایۀ موسیقی تنبور اجرا می شوند، اشاره کرد. در قطعات آلبوم «زمکان» این خصوصیات مقامات تنبور قابل توجه بوده و از موتیف ها و تم های مقام های مختلف تنبور استفاده شده است. در این آلبوم اگرچه به صورت آشکار از نغمات کوتاه مقامات و خواص مشترک و ضرب های آنها استفاده شده، اما هدف نوازنده هیچگاه نواختن کامل خود مقام نبوده است.