استاد عبدالعلی باقرینژاد از هنرمندان برجستهٔ معاصر در عرصهٔ نوازندگی تنبور، ساخت سازهای سنتی ایران و احیای چنگ ایرانی است. او در شهر کرمانشاه متولد شد و از سال ۱۳۵۴، در سن هشتسالگی، موسیقی را نزد پدر و مادر خود آغاز کرد. از همان دوران کودکی، استعداد و علاقهٔ عمیقی به موسیقی ایرانی، بهویژه ساز تنبور، در او آشکار بود.
باقرینژاد آموزش تنبور را نزد استادان بزرگ این هنر آغاز کرد. او شاگرد:
بوده است و از آنان مقامهای عرفانی و باستانی تنبور را آموخته است.
در سال ۱۳۵۹ با تئوری موسیقی آشنا شد و مسیر علمی و فنیتری در موسیقی در پیش گرفت.
از نوجوانی، بهویژه از سال ۱۳۶۱ (۱۶ سالگی)، به ساخت ساز علاقهمند شد. او با کمک پدر و برادرش نخستین کاسهٔ تنبور را با خمیر کاغذ ساخت و سپس به استفاده از چوب روی آورد.
از سال ۱۳۷۰ بهطور رسمی آموزش و تدریس موسیقی را آغاز کرد و همزمان با ردیفنوازی نیز آشنا شد.
در همین سالها (۱۳۷۰ تا ۱۳۷۷) در استان خوزستان اقامت داشت و به آموزش موسیقی و پژوهش در موسیقی عشایر عرب، ایل بختیاری، و مقامات شوشتری و دزفولی پرداخت.
از استادان محلی مانند مشهدی کاظم حسنزاده، مشهدی حسن دوباش، و نیز از مرحوم بهمن علاءالدین (مسعود بختیاری) آموخت و الهام گرفت.
در دههٔ ۱۳۷۰ با استادان بزرگ هنر ایران، از جمله:
در همین دوران به رویای ساخت چنگ ایرانی نزدیک شد. استاد عطایی در طراحی و ساخت این ساز افسانهای راهنماییهای فراوانی به او کرد.
در سال ۱۳۷۲ رشتهٔ ساخت سازهای سنتی را وارد برنامهٔ رسمی سازمان صنایع دستی ایران نمود.
عبدالعلی باقرینژاد بیش از ۲۰ سال در نمایشگاههای صنایع دستی ایران شرکت کرده و در سال ۲۰۰۱ در نمایشگاه تورنتو کانادا حضور یافت و بیش از ۴۵ نوع ساز ایرانی ساختهٔ خود را به نمایش گذاشت.
از سال ۱۳۸۲ به طور حرفهای به ساخت چنگ پرداخت و متد آموزشی برای چنگنوازی ایرانی تدوین کرد.
نخستین شاگردان او در این رشته همسر و دو دخترش بودند، که امروز خانوادهای چنگنواز و تنبورنواز را تشکیل میدهند.
در سال ۱۳۸۷ درجهٔ دوم هنری در رشتهٔ ساخت سازهای سنتی را دریافت کرد.
در همان سال با استاد نادر مشایخی آشنا شد و به واسطهٔ او دورههایی نزد پروفسور ارنستین استوپ (Harpist هلندی) گذراند و مهارت خود در چنگنوازی را تکمیل کرد.
او تاکنون چندین نمونه از چنگهای باستانی را بازسازی کرده است:
وی تنها هنرمند در جهان است که چنگ و تنبور را به صورت ارکستری و همزمان مینوازد.
در سال ۱۳۸۲ مجموعهٔ آموزشی ارزشمندی با عنوان «آموزش مقدماتی تنبور» را منتشر کرد که برای هنرجویان مبتدی تنبور تدوین شده است.
محتوای این کتاب شامل:
خانوادهٔ استاد باقرینژاد تنها خانوادهٔ چنگنواز ایرانی محسوب میشوند.
ایشان همراه با همسر و دو دخترشان، در اجراهای صحنهای و آموزشی، چنگ و تنبور را تلفیق میکنند و نمایندهٔ پیوند نسلهای جدید با موسیقی کهن ایران هستند.
