فراز کاویانی، از نوازندگان برجسته و اندیشمند دورهی نوین تنبور، در سال ۱۳۵۹ در شهر صحنهی کرمانشاه، یکی از خاستگاههای کهن موسیقی عرفانی ایران، دیده به جهان گشود. او از سال ۱۳۶۸، در حالی که تنها نه سال داشت، به فراگیری ساز تنبور پرداخت و بهزودی استعداد درخشان خود را در این عرصه نشان داد.
در سال ۱۳۷۳، در نخستین گامهای هنریاش، مقام اول تکنوازی تنبور را در مسابقات مدارس استان کرمانشاه بهدست آورد. یک سال بعد، با راهنماییهای استاد ارجمند مظفر برنجی، مسیر فکری و موسیقایی او شکل تازهای به خود گرفت. در ادامه، با ورود به هنرستان عالی موسیقی تهران در رشتهی نوازندگی تار، از محضر استادان نامداری چون بهروز همتی، فریبرز عزیزی و محمدرضا ابراهیمی بهرهمند شد.
فراز کاویانی از دل مکتب موسیقی یارسان برخاست، اما در مسیر خود کوشید تا زبان نوینی برای تنبور بیافریند. مطالعهی عمیق کتاب مقامهای باستانی تنبور، نقطهی عطفی در مسیر فکری و روحی او بود؛ چنانکه شیوهی نوازندگیاش را به مرتبهای تازه از درونگرایی و معناگرایی رساند.
او در آثار خود، میان سنت و نوگرایی تعادلی شکوهمند برقرار کرده و نغمههای کهن را با بیانی تازه بازآفرینی نموده است. آلبوم مشهور «مقامهای باستانی تنبور» از جمله دستاوردهای درخشان اوست.
در کنار این اثر، آلبومهای دیگری از او منتشر شدهاند، از جمله:
در آلبوم مقامهای باستانی تنبور، کاویانی در کنار عادل کمالی و علی کمالی به اجرای نغمههای اصیل تنبور پرداخته است. قطعاتی چون سلطان دینه، آقا یار داود و حق داود از بخشهای شاخص این اثر به شمار میآیند؛ نغمههایی که در آنها صدای تنبور، فریاد جانِ سالک است — آوازی که از فنا و بقا میگوید.
فراز کاویانی در عین نوگرایی، وفادار به میراث استادان معنوی تنبور باقی مانده. موسیقی او سرشار از حس حضور، عرفان و فروتنی است؛ نوایی که از ژرفای جان برمیخیزد و با اهل دل سخن میگوید.
امروز، فراز کاویانی یکی از چهرههای درخشان و امیدبخش موسیقی عرفانی ایران به شمار میآید؛ هنرمندی که با نگاهی عارفانه و بیانی امروزی، صدای جاودانهی تنبور را به نسل تازهای از شنوندگان معرفی کرده است.
