استاد شکرعلی آزادی از نوازندگان و سازندگان برجستهٔ تنبور، و از چهرههای شاخص موسیقی مقامی ایران است. او در سال ۱۳۳۷ در روستای جیحونآباد از توابع شهرستان صحنه در استان کرمانشاه متولد شد. عشق به موسیقی و صدای روحنواز تنبور از کودکی در وجود او ریشه گرفت و مسیر زندگی هنریاش را رقم زد.
شکرعلی آزادی از نوجوانی نواختن تنبور را زیر نظر استاد بزرگ مرحوم سید امرالله شاهابراهیمی آغاز کرد.
سپس با حضور در کلاسهای استادان برجستهٔ موسیقی مقامی و عرفانی، همچون:
دانش و مهارت خود را در نواختن و شناخت مقامهای باستانی تنبور گسترش داد و به یکی از چهرههای توانای نسل طلایی تنبورنوازان غرب ایران بدل شد.
در سال ۱۳۶۷ به عضویت گروه تنبورنوازان شمس به سرپرستی استاد کیخسرو پورناظری درآمد و در اجراها و کنسرتهای مختلف با این گروه حضور داشت.
مدتی بعد، به گروه تنبورنوازی باباطاهر به سرپرستی زندهیاد سید خلیل عالینژاد پیوست که در دههٔ ۱۳۷۰ از فعالترین گروههای موسیقی مقامی و عرفانی ایران به شمار میرفت.
استاد آزادی ساخت ساز تنبور را در کارگاه شیدا نزد استاد فقید سید خلیل عالینژاد و عبدالرضا رهنما آموخت.
پس از سالها تجربه و تمرین، کارگاه شخصی خود را با نام «میلاد» در شهر صحنه تأسیس کرد که تا امروز نیز در آن به ساخت تنبور با مهر شخصی خود «میلاد» مشغول است.
سازهای او بهدلیل کیفیت ساخت بالا، صدادهی گرم، و وفاداری به سنتهای اصیل تنبورسازی صحنه، در میان نوازندگان حرفهای جایگاه ویژهای دارد.
علاوه بر موسیقی، شکرعلی آزادی در عرصهٔ بازیگری و تئاتر نیز فعال بوده است.
او در فیلم سینمایی «بشیر» ساختهٔ احمد رمضانزاده (سال ۱۳۷۳) ایفای نقش کرده است.
در این فیلم، شخصیت او الهامبخش نوجوانی است که با شنیدن صدای تنبور و سخنان او، مسیر زندگیاش تغییر میکند و به دنیای موسیقی معنوی گام میگذارد.
همچنین در آثار نمایشی متعددی در صحنههای کرمانشاه و تهران شرکت داشته و هنر موسیقی و نمایش را بهزیبایی در کنار هم به کار گرفته است.
استاد آزادی با تکیه بر آموزههای مقامنوازی کهن و مکتب عرفانی صحنه، همواره در آثار و اجراهای خود بر پیوند روحانیت موسیقی و اصالت تنبور تأکید دارد. او شاگردان بسیاری تربیت کرده است و نسل جدیدی از تنبورنوازان منطقه، از آموزههای او بهرهمند شدهاند.
