کادارا منهویی (فرزند سرخاب) از نوازندگان نامدار و مقامدانان برجستهی تنبور در منطقهی گورهجوب بود. وی در خانوادهای اهل موسیقی و عرفان رشد یافت و از همان کودکی با نغمهها و مقامات کهن تنبور انس گرفت. پدرش، سرخاب، خود از اهل موسیقی و آشنا با نواهای مقامی بود و نقش بسزایی در پرورش استعداد فرزندش داشت.
کادارا در دوران جوانی با شور و علاقهی فراوان به فراگیری رموز تنبور پرداخت و بهتدریج در میان نوازندگان منطقه به عنوان یکی از ماهرترین و آگاهترین مقامدانان شناخته شد. مهارت او نهتنها در نوازندگی، بلکه در انتقال و آموزش دقیق نغمهها و مقامات به شاگردان، زبانزد اهل هنر بود.
وی در مجلس سید شمسالدین، از بزرگان و عارفان زمان خویش، حضور داشت و به سبب توانایی ویژهاش در بیان، تبیین، و آموزش موسیقی مقامی، جایگاه ویژهای در میان اهل مجلس پیدا کرد. بسیاری از شاگردان و پیروان موسیقی تنبور، هنر خویش را مرهون تعلیمات مستقیم یا غیرمستقیم کادارا منهویی میدانند.
کادارا در حدود پنجاهسالگی راهی بابا یادگار شد و در آن مکان مقدس، سالهای پایانی عمر خود را صرف آموزش، تربیت شاگردان، و پاسداشت مقامات اصیل تنبور کرد. او در همانجا دیده از جهان فروبست و یاد و نامش بهعنوان یکی از خادمان راستین موسیقی عرفانی و مقامی در حافظهی فرهنگی مردم منطقه ماندگار شد.
پس از او، فرزندان و نوادگانش همچون کاتراب، کا اعظم، کالطیف و کا قادر، با عشق و ذوقی سرشار، راه نیاکان خود را ادامه دادند و نغمههای کهن تنبور را جان تازهای بخشیدند.
