۶۹- گِل وه دهره (برگرداندن)
گستره صوتی: دو، ر، می، فا، سل، لا، سی بمل، دو
لاوچها (گوشهها): آواز اول و معرفی مقام، زمزمه اول، زمزمه دوم، آواز دوم، آواز سوم و زمزمه سوم.
میزاننما در بخشهای ضربی: هفت هشت.
کوک: هفت دستان یا بهرز (دو، دو، سل)
این مقام نیز از مقامهای مجلسی تنبور است. به روایت علی اکبر مرادی گل وه دهره به معنای «برگرداندن» است؛ بدان معنی که با آوازو ساز خوش، روندهای را از رفتن باز داریم. همچنین حیدر کاکی نیز آورده است: «این مقام برای بازگرداندن فرّه ایزدی به بزرگان دین و سیاست در قدیم نواخته میشده است و دو روایت در این مورد وجود دارد:
۱- مانند آن قسمتی از شاهنامه که سامِ جهانپهلوان، فره ایزدی را برای شاه جمشید باز میآورد. چون قبل از آن شاه جمشید ادعای خدایی کرده بود و فره ایزدی از او دور شده بود.
۲- روایت دیگر این است که این مقام را شخصی به اسم سید درویش، برای برادرش که دالاهو را به حالت قهر ترک کرده بود، میخواند تا شاید او را از رفتن بازدارد.
لاوچها (گوشهها) در این مقام عبارتاند از: ۱- آواز اول و معرفی مقام ۲- زمزمه اول ۳- زمزمه دوم ۴- آواز دوم ۵- آواز سوم ۶- زمزمه سوم.