۱۷- مقام هِیی دوس (ای دوست)
گستره صوتی: دو، ر، می، فا، سل، لا ( و لابمل)، سی (سیبمل).
نت متغیر: لا، سی.
کوک: هفت دستان یا بهرز (دو، دو، سل)
از مقامهای کلام است که به گفتهی حیدر کاکی «بخش آوازی آن بر روی پردههای سحری شروع میشود و در بخش ضربی آن با تغییر پردهها (مدولاسیون) همراه میشود و دو بار به مایه اصلی سحری برگشت میکند».
در خصوص شعر مقام نیز باید گفت که اگرچه بیت اول از درویش نوروز سورانی (قرن سیزدهم ه.ق) میباشد، اما به گفتهی علی اکبر مرادی این مقام از مقامهای بسیار کهن است. این مقام اکنون از مناجاتهای یارسان برای افراد ضعیف و کمدست است که به سخاوت آسمانی بابا یادگار امیدوار هستند و با عبارت «هی دوس» او را صدا میزنند. همچنین علی اکبر مرادی اضافه میکند که این مقام از جمله مقامهای «قرهچوپی» است که بدون کفزدن همراهی میشوند. مقامهای قرهچوپی عبارتاند از: هیدوس، بلیها، باباناعوثی، تنهمیری، لاو هی لاو.