۱۰- مقام لاو هِهی لاو (لالا لالایی)
گستره صوتی: دو، ر، می، فا، سل، لابمل، سی (سیبمل)، دو.
نت متغیر: سی.
کوک: هفت دستان یا بهرز (دو، دو، سل)
از مقامهای کلام است که در کوک بهرز اجرا میشود و به گفتهی حیدر کاکی «مانند مقام «هی لاوه» توسط مدیران و غلامان سلطان صحاک سروده شده است و همان روایت لالایی برای سلطان را دارا میباشد». علی اکبر مرادی نیز معتقد است که این کلام را یاران سلطان اسحاق (همان سلطان صحاک) در هنگام طفولیت او، در گهواره به جهت خواب میخواندند و زمزمه میکردند. این یاران را پیر داوود، پیر موسی و پیر بنیامین ذکر کردهاند. این مقام در بمترین حالت از نتِ دو روی سیم زرد تا سیبمل (همراه با اشاره به ر بمل) در حرکت است. این مقام بدون دست زدن در مراسمهای مختلف همراهی میشود و به اطلاح، «قرهچویی» است.
درویش فارغ که شعر مقام از دفتر او میباشد، یکی از شاعران مطرح یارسان است و یکی از یاران چهل تن آسید براکه که از او نیز مانند درویش دوسته، دفتری به جا مانده حاوی ۱۰۰ کلام.