۳۰- مقام سهی محهمهد بهره و دیوانی (سید محمد گَورَ سوار در میان یاران دارای مقامیست والا)
گستره صوتی: دو، ر، می، فا، سل، لا.
نت متغیر: می.
میزاننما در بخشهای ضربی: هفت چهار.
کوک: هفت دستان یا بهرز (دو، دو، سل)
از مقامهای کلام است که به گفتهی حیدر کاکی «ریتمی ۱۴ ضربی در هر دور (۷+۷) دارد». این مقام نیز توسط کلامخوان و گروه حاضران در جم اجرا میشود و سربند آن بیت اول است:
ئهی سهی محهمهد بهره و دیوانی
یار نازش رهوا بو پهی یارسانی
سید محمد گَورَ سوار در میان یاران دارای مقام و منزلتی است والا
از آن که دستی به آستان و درگاه دوست دارد.
این مقام به روایت علی اکبر مرادی منتسب به سید محمد برزنجهای ملقب به سید محمد گورهسوار است که این شخص، پدر شاه ابراهیم میباشد (یکی از اعضای هفتتن سلطان صحاک). مقبرهی او هماکنون نیز در هورامان واقع شده است. جالب آنکه تسامح دینی نیز در این شعر نمود دارد؛ چرا که به کلیسا و بتخانه اشاره میشود و اینکه هرجا ذات حق باشد، نشان از خالق است و تفاوتی نمیکند.