آمیرزا صیدعلی کفاشیان

آمیرزا صیدعلی کفاشیان معروف به میرزا صیالی، از نوازندگان و مقام‌دانان بزرگ و برجسته‌ی تنبور در گوران بوده است.

میرزا صیالی نوازنده‌ای چیره‌دست و دارای سبک خاص در خواندن مقامات مجلسی بود که صدای دلنشین و جذابش در اجرای مقامات تنبور، وی را هنوز که هنوزه در ردیف محبوب‌ترین کلام‌خوانان و مقام‌دانان در بین عاشقان و دوستداران نوای یاری قرار داده است.

آمیرزا فرزند حسین، متولد ۱۳۰۱ هجری شمسی، از نوادگان درویش عباس کرندی از دراویش چلتن حیدری است. ایشان با اینکه از متمولین کرند بوده است، پس از مرگ همسرش ترک مادیات نموده و تا پایان عمر در تکیه‌ی حیدری ماوا می‌گزیند. آمیرزا معلم مکتب آسید نصرالدین و آسید سام‌الدین حیدری نیز بوده است.

نقل است که صدای آمیرزا موقعی که کلام می‌خوانده چنان رسا و بلند بوده که تمام اهالی قریه‌ی توشامی متوجه کلام‌خوانی ایشان می‌شدند. از طرف صدا و سیمای آن وقت بارها از ایشان برای ثبت و ضبط آثارش دعوت می‌شود که با توجه به محیط هنری آن زمان ایشان نپذیرفته‌اند.

آمیرزا در تاریخ ۱۳۵۶/۱۲/۱۸ دار فانی را وداع می‌گویند. مقبره‌ی ایشان اکنون در قریه‌ی توشامی، در محلی به نام دار سید نصیر، همان جا که بزرگانی چون سید ولی حسینی و درویش حسن خراباتی آرامیده‌اند، می‌باشد.

بر روی سنگ مزار آمیرزا شعری از کاکریم کاکایی که خود از بزرگان تنبور بوده است بدین شرح نوشته شده است:

داخ پی صید علی میرزای دفتر وان

اولاده چلتن حیدری مکان

نکیسا نغمه و باربد ارکان

دانا و توانا شکرین زوان

آه برای آمیرزا دفترخوان و نواده‌ی چلتن که ماوایش تکیه‌ی حیدری است؛ آمیرزایی که در خواندن بسان نکیسا (خواننده‌ی بزرگ و خوش‌نغمه‌ی دربار خسرو پرویز ساسانی) خوش‌صدا و در نواختن همچون باربد (نوازنده‌ی بزرگ دربار خسرو پرویز) چیره‌دست و دانا و توانا و شیرین‌گفتار است.

در روایتی دیگر از همین متن (نشر پیشین آن در کانال)، نیای آمیرزا «درویش رضا کرندی» و سراینده‌ی شعر سنگ مزار «کاکریم منهویی» ذکر شده است.

منبع: کانال تلگرام «نوای تنبور»، ۱۵ آبان ۱۳۹۵ و ۱۹ اسفند ۱۳۹۵؛ به نقل از کتاب زمینه‌ی شناخت تنبور اثر حیدر کاکی.