سید امین رسایی

بزرگ‌مردی که نامش طنینی خوش می‌نوازد در گوش هر فرد متدین و یکی از چهره‌های شناخته‌شده‌ی دین یاری به شمار می‌رود؛ این بزرگ‌مرد یارسانی کسی نیست جز جناب آسید امین رسایی.

آسید امین در سال ۱۳۳۵ در روستای گوراجوب مرادبیگ در یک خانواده متدین دیده به جهان گشودند.

مباحث معنوی و معنویات و در کل ایمان و دین و دیانت در خانواده ایشان به حدی حائز اهمیت و جایگاهی والا داشته که ایشان در همان سنین کودکی تمایل و انس عجیبی به معنویات و مباحث ارزشمند یارسان از جمله نواختن ساز مقدس تنبور پیدا می‌کنند؛ به گونه‌ای که در سنین ۷ سالگی در بین تعدادی از بزرگان یارسان برای اولین بار مقام باریه را می‌نوازند.

ایشان فرزند کوچک جناب آسید کریم و برادر زنده‌یاد آسید رهبر و آسید صفر رسایی بوده و تحت نظارت آسید کریم، که خود استاد مقام‌های تنبوری بوده، به یادگیری این ساز مقدس در همان سن کودکی نائل آمدند. لیکن در زمینه مطالعه و تفسیر و استنباط مباحث گهربار دفتری، برادر بزرگوارشان آسید رهبر این امر مهم را عهده‌دار می‌شوند و استاد تعلیم و یادگیری ایشان می‌شود.

ناگفته نماند آسید رهبر، برادر بزرگوارشان، به گونه‌ای مورد عنایت حق قرار گرفته و گویی در وجود ایشان چیزی الهام می‌شود که باعث سرخوشی ایشان گشته و این امر به حدی شدید بوده که دیوانه‌وار تشنه لقای حق گشته و از حال خود بی‌خود شده و وارد عالم سرخوشی و مستی ذات حق می‌گردد؛ و بدین سبب در سال ۱۳۴۷ در همین حالت سرخوشی از قله دیوانگه سقوط کرده و دیار فانی را ترک و به جوار حق نائل می‌گردد.

آسید امین پس از فوت برادر بزرگوارشان از آثار دفتری ایشان کمال استفاده را کرده و خود به کتابت دفاتر مقدس یاری روی می‌آورد. از جمله این نوشته‌ها می‌توان به دفتر مبارک درویش نوروز در سال ۱۳۵۰، دفتر درویش براخاص بیامه‌ای و درویش حسینعلی و درویش ولی مجریلانی در بهمن ۵۳ اشاره کرد.

قابل ذکر می‌باشد ایشان در زمان تجاوز رژیم بعثی به خاک ایران، به مدت ۱۰ سال، از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۹، به اسارت کشور بیگانه درآمدند و در این زمان نیز با توجه به روح بلند خود در راستای مقدسات یارسان، در کنج اسارت خویش، برای برادران یارسانی خود که بالغ بر ۷۷ نفر بودند و به اسارت درآمده بودند، کلاس تنبورنوازی و دفترخوانی و تفسیر مباحث دفتری و تدریس زبان‌های انگلیسی و فرانسوی بنا به آشنایی با این زبان‌ها برای اسرای یارسانی و غیریارستانی اهتمام ورزید.

نکته قابل بحث این می‌باشد که این سید بزرگوار برای ترویج آیین و مقدسات دین ارزشمند یارسان، از جمله نواختن تنبور، برای برادران دینی خود با وسایل اولیه‌ای که به‌ندرت پیدا می‌شد توانست تنبور بسازد و به اسرای یارسانی آنجا یاد دهد. آسید امین رسایی از جمله معدود افرادی هست که توانست در راستای دین یاری و هنجارها و ارزش‌های مقدس یارسان، از جمله تنبورنوازی و دفترخوانی، به دوستان و برادران دینی خود در این راه نقشی بسیار مهم ایفا کند و در واقع دین خود را به دین عزیزمان با توجه به شرایط سخت اردوگاه‌های دشمن و نبود هیچ‌گونه آزادی و امکانات کافی ادا کند.

با پایان اسارت و بازگشت ایشان به وطن خود در سال ۷۲، به کتابت دفاتر ۴۰ تن آسید براکه مشغول گشتند.

ایشان دارای مقالات و آثار متعدد و فراوانی می‌باشند که از جمله این آثار می‌توان به این موارد اشاره کرد:

• کتاب ارزشمند «رهروان و بقای جاودان» در ۳۶۱ ص که شامل ده موضوع می‌شود، در سال ۸۲

• «تقویم کردی پردیوری و سبک گوران»، در سال ۸۳

• کتاب «رازهای نهفته» در ۸۹ ص، در سال ۸۷

• «تجلی نور» در ۲۴۹ ص در پانزده قسمت، در سال ۸۸

• «اصول و ارکان یاری» مشتمل بر ۱۵۰ ص، در سال ۹۰ (که به دلیل مشغله کاری کتابت این کتاب هنوز به پایان نرسیده است)

• نقدی بر کتاب «مرنوازدریچه پردیور» در ۹۷ ص، در سال ۹۱

• کتاب ارزشمند «پیرنرگس چم» در ۱۷۴ ص مشتمل بر ۱۸ موضوع، در سال ۹۱

• نقدی بر مصاحبه سید برزو دانشور در ۳۶ ص، در سال ۹۳

• سیر گذرا و نقدی بر کتاب حجت‌الاسلام منصوری در ۳۴ ص، در سال ۹۳

• نقدی بر کتاب «بانگ سرحدان» در ۸۸ ص، در سال ۹۴

• و کتابی تحت عنوان «رساله یاری یارسان» در ۲۳۲ ص که مشتمل بر ۳۵ قسمت می‌باشد.

هم‌اکنون این بزرگ‌مرد یارسانی، در سال ۱۳۸۲ به دستور و فرمایش رهبر عزیز یارسان، حضرت آسید نصرالدین حیدری، به عنوان هیئت امنا بارگاه مقدس حضرت سلطان مشغول خدمت‌رسانی به دین عزیز یاری و آحاد جامعه یارسانی می‌باشد.

منبع: کانال تلگرام «نوای تنبور»، ۲۵ خرداد ۱۳۹۶؛ نوشته‌ی سید حکمت حسینی؛ به نقل از کانال «نوای یاری».