سید ایاز قزوینه‌ای
تنبورنواز و مدرس تنبور
۱۲۸۷–حدود ۱۳۷۲زندگی و آموزش
سید ایاز قزوینه‌ای، فرزند سید طهماسب، در سال ۱۲۸۷ در روستای قزوینه از توابع شهرستان کنگاور زاده شد. او از تنبورنوازان معاصر و از استادان شناخته‌شده و مسلّم این ساز کهن بود و میراثی ارزشمند از خود به جا گذاشت.
به گواهی یادداشت‌های دست‌نویس خودش، از برادرش و نیز از سید نصرالدین خاموشی جیحون‌آبادی و سید باباحسینی یادگاری بسیار آموخت. پژوهش‌های او در مقام‌نوازی را شاید بتوان یکی از دلایل تمایز چشمگیر نوازندگی‌اش دانست.
نوازندگی و تدریس
سید ایاز با شوق و مهارتی کم‌مانند، آهنگ‌های اصیل کُردی را به شاگردانش می‌آموخت؛ از جمله ساروخانی، فتاح‌پاشایی، گله وه دره، سحری و سوار سوار. او همچنین بسیاری از نواهای آیینی یارسان (اهل حق) را با پنجه‌ی ویژه‌ی خود می‌نواخت، از جمله شیخ امیری، طرز، سحری سید خاموش، عابدینی، بابافقیه و شاه خوشینی؛ بیشتر نوازندگان پس از او همان شیوه‌ی اجرای او را دنبال کردند.
شماری از تنبورنوازان هم‌روزگارش، از جمله زنده‌یاد درویش امیرقلی و درویش امیر حیاتی، از او بهره بردند. از شاگردانش نیز می‌توان از زنده‌یاد خانعلی توشمالانی، سید مهمان موسوی، سید فخرالدین قزوینه‌ای، سید صفا و سید وهاب قزوینه‌ای و سید فرید الهامی نام برد.
او در سال ۱۳۵۱ در گردهمایی تنبورنوازان غرب ایران، که در رادیو و تلویزیون کرمانشاه برگزار شد، بخش‌هایی از ساروخانی، گله وه دره و سحری را اجرا کرد که با استقبال حاضران و برگزارکنندگان روبه‌رو شد.
درگذشت
سید ایاز قزوینه‌ای در ۸۵ سالگی درگذشت. زنده‌یاد استاد حسین روح‌تافی در سوگ او رباعی‌ای سروده است.
