سید قدمیار حسینی
کلام‌خوان، تنبورنواز و مقام‌دان
حدود ۱۲۷۲–۱۳۹۲/۹۳زندگی و آموزش
سید قدمیار حسینی در سال ۱۲۷۲ در روستای بکتر سفلی، در منطقه‌ی جیحون‌آباد از توابع شهرستان صحنه در استان کرمانشاه، به دنیا آمد. در شناسنامه‌اش سال ۱۲۸۷ ثبت شده بود، اما به گفته‌ی خودش این شناسنامه زمانی صادر شد که پانزده‌ساله بود؛ از همین رو سال تولد او را ۱۲۷۲ می‌دانند.
او کلام‌خوان، نوازنده و مقام‌دانی پیشکسوت در تنبور بود. نواختن این ساز را از کودکی نزد پدرش سید طاهر مراد، عمویش سید باباحسین و برادر بزرگ‌ترش سید سلمان آغاز کرد و سپس سال‌ها نزد استاد سید نصرالدین خاموشی جیحون‌آبادی آموزش دید تا دانسته‌هایش را کامل کند. خود او روایت می‌کرد که روزی استادش، با این گفته که او در نوازندگی به استادی رسیده است، تنبوری ساخته‌ی استاد خداوردی، از سازندگان مهم تنبور، به او هدیه داد.
سید قدمیار با استادانی چون سید امرالله شاه‌ابراهیمی، درویش امیر حیاتی، حسین روح‌تافی، سید احمد حسینی، سید الماس حسینی، سید الیاس حسینی و سید آقامراد حسینی هم‌دوره بود.
زندگی شخصی
او دو برادر به نام‌های سید سلمان و سید آقایار و شش خواهر داشت. در ۲۶ سالگی با دخترعمویش ازدواج کرد و تنها فرزندشان پسری به نام سید مؤمن حسینی بود. همسرش در سال ۱۳۶۳ درگذشت و او دیگر ازدواج نکرد. تا پایان زندگی در بکتر سفلی، روستای مادری‌اش، ماند و در همان‌جا درگذشت و بنا به وصیتش در گورستان همین روستا به خاک سپرده شد.
سید قدمیار بیش از ۱۲۰ سال زیست و از همین رو او را «پیر تنبور» و «کهنسال‌ترین نوازنده‌ی تنبور» نامیده‌اند.
شاگردان و میراث
شماری از استادان برجسته‌ی امروز تنبور، از جمله کیخسرو پورناظری، علی‌اکبر مرادی و سید سلمان حسینی، از شاگردان او بوده‌اند.
او در هفتمین جشنواره‌ی موسیقی نواحی و نیز در یک کارگاه چهارجلسه‌ای تنبور در تهران به روی صحنه رفت و به‌عنوان یکی از چهره‌های ماندگار موسیقی مقامی ایران تجلیل شد. در جشنواره‌ی موسیقی نواحی، مقام‌های ته‌رز، کاکاره‌دایی، بابافه‌قیهی، شاخوه‌شینی و له‌یلی و مه‌جنوون را اجرا کرد.
چند سال پس از درگذشتش، عارفه محمدی مستندی با عنوان آواز خدا درباره‌ی زندگی او ساخت که در چند جشنواره‌ی خارجی مورد تقدیر قرار گرفت. قرار است دو اثر صوتی از تنبورنوازی او از سوی نشر ماهور منتشر شود.
