شهرام ناظری

زندگی و آموزش

شهرام ناظری در ۲۹ بهمن ۱۳۲۸ در کرمانشاه، در خانواده‌ای کُرد و اهل موسیقی، زاده شد. آواز ایرانی و کُردی را نخست در خانواده آموخت و در یازده‌سالگی در برنامه‌های رادیو و تلویزیون ایران خواند.

او سپس ردیف آوازی موسیقی ایرانی را نزد عبدالله دوامی، نورعلی برومند، عبدالعلی وزیری و محمود کریمی فرا گرفت.

فعالیت هنری

ناظری در سال ۱۳۵۵ مقام نخست نخستین مسابقه‌ی موسیقی «باربد» را به دست آورد و در اواخر دهه‌ی ۵۰ با گروه چاووش به سرپرستی محمدرضا لطفی و در کنار محمدرضا شجریان همکاری کرد.

او با گروه شمس به سرپرستی کیخسرو پورناظری آلبوم صدای سخن عشق (۱۳۶۲) را خواند و همکاری‌اش با این گروه در آثاری چون حیرانی (۱۳۷۵) و مطرب مهتاب‌رو ادامه یافت.

در سال ۱۳۸۷ آلبوم آواز اساطیر (شاهنامه‌ی کُردی) با آواز او از سوی مؤسسه‌ی آواز بیستون منتشر شد. آهنگ‌های این آلبوم را علیرضا فیض بشی‌پور و خود ناظری ساخته‌اند و نوازندگی آن را فیض بشی‌پور و پسر ناظری، حافظ ناظری، با تنبور، دف و دهل انجام داده‌اند. ناظری همچنین با فرید الهامی در پروژه‌ی شاهنامه‌خوانی با تنبور همکاری کرده است.

سبک و جایگاه

ناظری هم آواز کلاسیک ایرانی و هم موسیقی کُردی می‌خواند و به‌ویژه با خواندن اشعار مولانا شناخته می‌شود. آلبوم گل صدبرگ، که یکسره بر غزل‌هایی کمتر شناخته‌شده از مولانا استوار است، از پرفروش‌ترین آثار اوست.

در سال ۱۳۸۶ دولت فرانسه به پاس یک عمر فعالیت هنری در موسیقی سنتی ایران، در تئاتر شهر پاریس نشان شوالیه را به او اعطا کرد. پسرش، حافظ ناظری، آهنگساز و نوازنده است و در آثار و کنسرت‌های بسیاری با پدرش همکاری کرده است.