کورش قزوینه – مقام شیخ امیری (برای روح پدرم)
۱۶ اسفند ۱۴۰۲
برای مادرم که آخرین بار وقتی گفت : «فِره دلم ئهرات تنگ بیه»(خیلی دلم برات تنگ شده) از شدت بغض توان جواب دادن نداشتم، برای روح پدرم که هر وقت بعد از مدتی میرفتم صحنه و بعد کلی حرف و صحبت از چیزهای مختلف یهو وسط بحث میگفت؛ «وِل کَه ای قسهیله، ههلس تهمیرهکهت بار کمی شیخ امیری ئهرامان بژهن»(بیخیال این حرفها، پاشو تنبور تو بیار یه خورده مقام شیخ امیری برامان بزن)
«خوشحالم که هنوز سایه ی مادرم بر سرمان هست»
این ویدیو بخش کوتاهی از مقام شیخ امیری منطقه صحنه ست با کلام شیخ امیر، که من از کودکی در جمخانه(خانقاه)روستای مان از دو کلام خوان بزرگوار روستا ، سید خانمحمد خانی معروف به سید خامی، و مرحوم سید خانمحمد محمدی معروف به سید خانی آموختم.
افراد

تنبورنواز
دیدگاهها
برای نوشتن دیدگاه وارد شویدهنوز دیدگاهی نیست. نخستین باشید.
