کادارا منهویی

کادارا منهویی (فرزند سرخاب) از نوازندگان نامدار و مقام‌دانان برجسته‌ی تنبور در منطقه‌ی گوره‌جوب بود. وی در خانواده‌ای اهل موسیقی و عرفان رشد یافت و از همان کودکی با نغمه‌ها و مقامات کهن تنبور انس گرفت. پدرش، سرخاب، خود از اهل موسیقی و آشنا با نواهای مقامی بود و نقش بسزایی در پرورش استعداد فرزندش داشت.

کادارا در دوران جوانی با شور و علاقه‌ی فراوان به فراگیری رموز تنبور پرداخت و به‌تدریج در میان نوازندگان منطقه به عنوان یکی از ماهرترین و آگاه‌ترین مقام‌دانان شناخته شد. مهارت او نه‌تنها در نوازندگی، بلکه در انتقال و آموزش دقیق نغمه‌ها و مقامات به شاگردان، زبانزد اهل هنر بود.

وی در مجالس سید شمس‌الدین حیدری، از بزرگان و عارفان زمان خویش، حضور داشت و به سبب توانایی ویژه‌اش در بیان، تبیین، و آموزش موسیقی مقامی، جایگاه ویژه‌ای در میان اهل مجلس پیدا کرد. کادارا از صاحب‌نظران مقامات تنبور به شمار می‌رفت و در این مجالس، هنگام گردآوری مقام‌ها، بر کار نظارت داشت و نقش داور را بر عهده گرفت. بسیاری از شاگردان و پیروان موسیقی تنبور، هنر خویش را مرهون تعلیمات مستقیم یا غیرمستقیم کادارا منهویی می‌دانند.

کادارا در حدود پنجاه‌سالگی راهی بابا یادگار شد و در آن مکان مقدس، سال‌های پایانی عمر خود را صرف آموزش، تربیت شاگردان، و پاسداشت مقامات اصیل تنبور کرد. او در همان‌جا دیده از جهان فروبست و یاد و نامش به‌عنوان یکی از خادمان راستین موسیقی عرفانی و مقامی در حافظه‌ی فرهنگی مردم منطقه ماندگار شد.

کادارا برادر استاد تراب منهویی بود. پس از او، اعضای خاندانش، از جمله برادرزاده‌اش کااعظم منهویی، فرزند او کاکه لطیف و نیز کا قادر، با عشق و ذوقی سرشار راه نیاکان خود را ادامه دادند و نغمه‌های کهن تنبور را جان تازه‌ای بخشیدند.