نوذر رضایی

نوذر رضایی، فرزند نصور، اهل روستای بزمیرآباد، ایل غیور قلخانی، متولد ۱۳۶۵.

کم‌سن‌وسال بود که شاهد برگزاری سلسله کلاس‌ها و مجالس دفترخوانی و تنبورنوازی در بخش بزمیرآباد و به همت استاد زنده‌یاد درویش علی‌میر درویشی بود و از آنجا با تشویق پدر، اولین جرقه‌های عشق تنبور و مقام در وجودش شعله‌ور شد.

در نوجوانی با تلاش و پشتکاری که داشت توانست مقامات اصیل تنبور را نزد استاد قباد قبادی تکمیل نماید و با اصالت و زیبایی هرچه تمام‌تر آنها را اجرا نماید. وی در زمینه‌ی درک و مفاهیم دفاتر یارستان همواره کوشش نموده و در کنار یادگیری مقامات تنبور از بحث دفاتر یاری هم غافل نبوده و همواره جهت بهره‌گیری هرچه تمام‌تر از متون یاری کوشیده است. ایشان چند سالی هم از محضر استاد زنده‌یاد درویش جهانگیر درویشی بهره‌مند گشته و کسب فیض نموده است.

از جمله مواردی که در چند سال اخیر به طور خاص پیگیر بوده‌اند شاهنامه‌ی کردی بوده که با جمع‌آوری چندین نسخه‌ی قدیمی و معتبر توانسته هم تعدادی از آنها را به رشته‌ی تحریر درآورند، هم تحقیق و درک و دریافت عمیقی از چگونگی روایت‌های شاهنامه‌های کردی، که بخش عظیمی از میراث ماندگار پیشینیان ما بوده، داشته باشند.

ایشان چند سالی است هم به صورت خصوصی و هم جمعی به آموزش مقامات یاری به عاشقان و هنرجویان همت گمارده است و به صورت منظم و جدی کلاس‌های آموزش تنبور را در شهرستان سرپل ذهاب و بخش بزمیرآباد، چم زرشک و حومه برگزار نموده است. با توجه به اهمیت این موضوع که موسیقی مقامی تنبور باید در خدمت مردم و شیفتگان این راه باشد، همواره در مجالس و محافل دوستداران این ساز کهن حضوری فعال داشته و الگوی رفتاری و اخلاقی نیکی برای جوانان و راهروان این راه بوده است.

منبع: کانال تلگرام «نوای تنبور»، ۲۰ اسفند ۱۳۹۵.