۶۲- دوواله (دو عاشق)

گستره صوتی: دو، ر، می بمل، فا، سل بمل، لا (و لا بمل)،سی.

نت متغیر: لا.

میزان‌نما در بخش‌های ضربی: پنج هشت، دو چهار.

لاوچ‌ها (گوشه‌ها): شروع مقام، اشاره اول به مقام سحری، دنباله مقام مجنونی، اشاره دوم به مقام سحری، گوشه لنگ، سحری مجنونی، تحریر و پایان مقام.

کوک: پنج دستان یا ته‌رز (دو، دو، فا).

از مقام‌های مجلسی است که قسمت‌های اصلی آن با ریتم ساده و لنگ اجرا می‌شود و هم‌زمان قسمت ضربی سحری نیز در آن اجرا می‌شود. لاوچ‌ها (گوشه‌ها) در دوواله به این ترتیب است: ۱- شروع مقام ۲- اشاره اول به مقام سحری ۳- دنباله مقام مجنونی ۴- اشاره دوم به مقام سحری ۵- گوشه لنگ ۶- سحری مجنونی ۷- تحریر و پایان مقام.

به روایت علی اکبر مرادی دواله به معنی دو عاشق است که منظور از آن، لیلی و مجنون و یا شیرین و فرهاد می‌باشد. در روایت شیرین و فرهاد که علی اکبر مرادی آن را اجرا کرده است، فرهاد به عنوان شاهزاده‌ی خاقان چین معرفی شده است که این روایت بازمی‌گردد به روایت تُرک‌ها از داستان فرهاد و شیرین (فرهاد و شیرین به روایت علی‌شیر نوایی و به زبان ازبکی).شعر این مقام نیز از عباس کرندی (قرن سیزدهم) روایت شده است. عباس کرندی نیز از چهل‌تن آسید براکه بوده است.