سیاوش اشرفی
آهنگساز، مقام‌دان و نوازنده‌ی تنبور
سیاوش اشرفی آهنگساز، مقام‌دان و نوازنده‌ی تنبور اهل کنگاور است که در گروه‌های شمس و باباطاهر در کنار سید خلیل عالی‌نژاد نواخت. ویژگی تنبورنوازی او این است که هم سبک دالاهو (گوران) و هم سبک صحنه را می‌نوازد. از خویشاوندان نزدیک یدالله اشرفی و میراث‌دار شیوه‌ی نوازندگی اوست.
او را در کنار کامبیز محیط‌مافی، فریدون حقیقی و چند تن دیگر از استادان صاحب‌سبکی دانسته‌اند که کم‌تر از حقشان شناخته شده‌اند.
آموختن از راه گوش
اشرفی از ۱۳ یا ۱۴ سالگی تنبور زد. در شهرستان بود و به استاد دسترسی نداشت، پس شیوه‌ی درویش امیر حیاتی را از روی کاست‌هایش آموخت. به گفته‌ی خودش شب‌ها تا صبح تمرین می‌کرد تا «شُر کشیدن» حیاتی را دربیاورد و آن‌قدر می‌نواخت که ناخن‌هایش خون می‌افتاد. سال‌ها بعد که حیاتی به منطقه‌ی آن‌ها آمد و نواختنش را شنید، او را تشویق کرد و گفت کسی را ندیده که این سبک را چنین شیرین اجرا کند.
اشرفی شنوایی را در آموختن تنبور از بینایی مهم‌تر می‌داند.
گروه شمس و باباطاهر
در ۱۳۶۷ با سید خلیل عالی‌نژاد آشنا شد. سید خلیل او را دعوت کرد که در جشنواره‌ی ۲۲ بهمن در گروهی به سرپرستی کیخسرو پورناظری تنبور بزند و پس از آن با گروه‌های شمس و باباطاهر کارهای بسیاری انجام داد. از سید خلیل به‌عنوان معلم موسیقی و اخلاق یاد می‌کند. با گروه در سوئد و نروژ هم اجرا داشته است.
آموزش و نگاه به تنبور
اشرفی در پذیرش شاگرد سخت‌گیر است و به منش هنرجو اهمیت می‌دهد، اما شهریه را به توان هنرجو وامی‌گذارد و معتقد است «موسیقی فروختنی نیست». تنبور را سازی آیینی و «تافته‌ای جدابافته» می‌داند که نباید ساختارش تغییر کند و باید «بکر» بماند؛ نظری که به گفته‌ی او سید خلیل هم داشت. ضرب و دف هم می‌نوازد.
ویدیو
منابع: معرفی او در سایت موسیقی تنبور، بر پایه‌ی مصاحبه‌ی فروغ عسکری با او در روزنامه‌ی اصفهان زیبا (شماره‌ی ۱۶۱۸).