درویش علی‌محمد سلیمی

علی‌محمد سلیمی در آذرماه ۱۳۲۷ در روستای چنگر جلیلوند از توابع شهرستان اسلام‌آباد غرب دیده به جهان گشود.

از دوران کودکی شیفتهٔ نواهای موسیقی بود و سرودها و ترانه‌های آیینی و محلی او را مجذوب می‌کرد. در نوجوانی راهی را می‌جست که او را به دنیای خوش موسیقی هدایت کند. گوش دادن به کاست‌های کلام او را با صدای مرحوم استاد آمیرزا صیدعلی کفاشیان که از مقام‌دانان و تنبورنوازان برجسته و بنام موسیقی آیینی یارسان بود، آشنا کرد. تو گویی گمشدهٔ خود را یافته بود. صدای دلنشین استاد کفاشیان همچون آب گوارایی قطره قطره در وجود علی‌محمد نوجوان می‌ریخت، اما او را سیراب نمی‌کرد. او تشنه آموختن بود و کسی را می‌جست که الفبای تنبورنوازی را به او بیاموزد.

در سفری کوتاه از نزدیک با مرحوم استاد سید ولی حسینی آشنا شد و در مدتی کوتاه نشان داد علاوه بر اشتیاق وافر، استعداد شگرفی در نواختن تنبور دارد. این آشنایی خود سرآغاز رابطه عمیقی بین استاد و شاگرد مشتاقش شد و فراتر از آن خانواده این دو را با هم آشنا کرد. شاگرد نوجوان در مکتب سید ولی حسینی چنان علاقه‌مند، نکته‌سنج و خوش‌فکر بود که استاد همواره به عنوان یکی از بهترین شاگردهای خود از او یاد می‌کرد.

رفت و آمد با مرحوم سید ولی برای شاگرد جوان فرصتی ایجاد کرد که از طریق آن مقام‌های آیینی تنبور و کلام‌های آیینی یارسان را از سرچشمه آن، یعنی منطقهٔ گوران و اساتید آنجا، بیاموزد.

مرحوم درویش مرادخان گوراجوبی و مرحوم درویش علی‌میر درویشی از دیگر اساتید مقام‌دان و مقام‌خوان بودند که درویش علی‌محمد در محضر آنان علاوه بر تنبورنوازی و مقام‌خوانی، رموز تفسیر دفاتر یارسان را آموخت. شوق آموختن آن‌چنان در وجود درویش علی‌محمد ریشه داشت که از هر فرصتی برای خوشه‌چینی از دانش بزرگان و اساتید زمان خود، بهره می‌برد.

دوستی با درویش علی‌میرزا نظری از جملهٔ دیگر فرصت‌هایی بود که درویش علی‌محمد از آن برای تکمیل آموخته‌های خود بهره گرفت.

علاقهٔ وافر به مقام‌های آیینی یارسان، خوشه‌چینی از محضر اساتید بزرگ و بنام، شوق آموختن، هوش سرشار در فراگیری تفاسیر مذهبی و نیز استعداد سرشار در نواختن تنبور و مقام‌خوانی، علی‌محمد را در جوانی به مرحلهٔ استادی رساند. با همهٔ این احوال هیچ‌گاه خود را از آموختن بی‌نیاز ندیده و همواره خود را وامدار اساتیدش که او را با چشمهٔ گوارای مقام‌های کلام و تنبور آشنا کردند، می‌داند.

استاد علی‌محمد سلیمی در کنار آموختن، به آموزش آن‌چه که خود از اساتید بنام فراگرفته، همت گماشته است. شاگردان متعددی در مکتب او پرورش یافته‌اند که برادرش ولد سلیمی، خواهرزاده‌اش سیروس کرمی و فرزندانش پیمان و درویش سلیمی از جملهٔ آنان هستند.

این مقام‌دان و مقام‌خوان کم‌نظیر، با هدف بهره گرفتن علاقه‌مندان از صدای دلنشین و تنبورنوازی استادانهٔ خود، به همراه شاگردانش ۷۲ مقام تنبور را اجرا و آمادهٔ انتشار کرده، اما تاکنون موفق به گرفتن مجوز پخش نشده است.

منبع: کانال تلگرام «نوای تنبور»، ۲۲ تیر ۱۳۹۶.