برارخاص خالدپور

استاد برارخاص خالدپور متولد ۱۳۱۲ می‌باشند. ایشان تا ۱۶ سال در روستای زرده ساکن بوده و پس از آن در سرپل ذهاب کرمانشاه ساکن و زندگی می‌کند، ولی همچنان با آن دیار (زرده و دالاهو) در رفت و آمد بوده است.

ایشان از کودکی تنبور می‌نواخته که در ۱۳ سالگی‌اش، استاد بزرگ تنبور مرحوم کادارا به آن دیار عزیمت می‌کند و در آنجا ساکن می‌گردد. استاد کادارا از او می‌خواهد تنبور بنوازد و نواختنش را تأیید می‌کند. استاد برارخاص با استاد بدرخان حیدری (لالو بیرخان) هم دوستی و مراودت داشته و در جمع دوستان و یاران برای لالو بیرخان (مقام‌خوان تنبور) همیشه دستی بر تنبور کشیده و پنجه‌ای نواخته که لالو بیرخان (لالو به معنی دایی است) نحوه‌ی نواختن تنبورش را خوش آمده و برای سازش همیشه مقام‌خوانی کرده است.

استاد طاهر یارویسی نیز با ایشان دوستی دیرینه‌ای دارد. در ضمن مقام سرطرز و یکی از انواع مقام «هی گیان» را از کادارا یاد گرفته که مختص به خودش است که تاکنون کسی به این شیوه ننواخته است (مقام سرطرز و هی گیان: نقل قول از دیگران).

پسرش کیومرث، متولد ۱۳۳۸، یکی از نوازندگان و مقام‌خوانان خوب است که در سال ۱۳۵۷ با صدا و سیمای کرمانشاه همکاری داشته و چند آهنگ در آن زمان با صدای استاد بهروز کریمی، از جمله «وویار»، «به روز و شب من شیدا» و …، از ایشان است.

مقام سرطرز را حضرت حیدری آسید براکه ساخته است؛ همچنان که مقام «گل و دره» و «گل و خاک» را سید درویش، پیر خاندان سید درویشی، ساخته است.

به اذن لطف و مرحمت آسی شمس‌الدین حیدری لطف بزرگی شامل حال کادارا می‌شود و تمام مقامات تنبور را زنده می‌کند و سپس به امر آقا آسید شمس‌الدین حیدری آن لطفی که از آقا شامل حال کادارا شده را به نسل گذشته‌ی تنبور و مقامات انتقال می‌دهد؛ که اساتید و اشخاصی همچون کا بشر بزهویی (استاد بی‌نظیر دفتر و کلام)، سید فرخ گهواره‌ای، استاد درویش علی‌میر درویشی، استاد حسن خراباتی و سید ولی حسینی و بسیاری دیگر در تکیه‌ی حیدری و در سایه‌ی لطف و عنایت آقا و تکیه در خدمت آقا آسی شمس‌الدین بوده‌اند و مقامات تنبور و کلام را فرا می‌گیرند. نتیجه اینکه ما هر چه داریم از تکیه‌ی حیدری داریم.

منبع: کانال تلگرام «نوای تنبور»، ۵ اسفند ۱۳۹۵؛ نوشته‌ی علیرضا عباسی؛ با تشکر از آقای امیر عباسی.